ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ (ΚΙΟΣΚΙ ) ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ
ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΤΟΥ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΛΑΪΣΤΑΣ
ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: «ΛΑΪΣΤΙΝΑ ΝΕΑ»

Ιωάννη Β. Κογκούλη
Καθηγητή Πανεπιστημίου

Σχετικά με το κιόσκι στον άγιο Χαράλαμπο, χώρο στον οποίο δραστηριοποιούμαι πάνω από τριάντα χρόνια, στο τεύχος της εφημερίδας: «Λαϊστινά Νέα» (Αρ. φύλλου 64, σ. 12) δημοσιεύθηκε η ακόλουθη φωτογραφία συνοδευμένη από σχετικό κείμενο:

1_19_6

Το ακριβώς επόμενο τεύχος της εφημερίδας: «Λαϊστινά Νέα» (Αρ. φύλλου 65, σε μία άκρη της σελίδας 23, είχε την ακόλουθη φωτογραφία με σχετικό και πάλι κείμενο:

 

2_19_6

Δε θέλω να πιστέψω πως οι ανακρίβειες, οι οποίες είχαν δημοσιευθεί στα ανωτέρω δύο τεύχη της εφημερίδας «Λαϊστινά Νέα» στοχεύουν:
 Στο «κόντεμα» της προσφοράς μου στο χωριό.

Εδώ παρενθετικά υπενθυμίζω στους αναγνώστε, πως στο παρελθόν, κάποιοι θέλησαν να ισχυριστούν πως η πλατεία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών του χωριού, έργο που συνδέθηκε με μία δεκαετία από τη νιότη μου, κατασκευάστηκε από τους τότε νέους του χωριού, οι οποίοι, εργασθέντες ΜΟΝΟ κατά τη διαδικασία τσιμεντόστρωση της πλατείας, πληρώθηκαν.
Φαίνεται πως, κατά την άποψή τους, οι τότε νέοι του χωριού, εκτός των άλλων, όχι μόνο δεν πληρώθηκαν οι ίδιοι για την εργασία που πρόσφεραν, αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ:

 Μερίμνησαν για την ισοπέδωση της πλατείας και ΠΛΗΡΩΣΑΝ τον χειριστή της μπολντόζας που διαμόρφωσε το χώρο της.
 Μερίμνησαν για την αγορά των υλικών (αμμοχάλικων, σίδερων, τσιμέντων κ.λπ.) για τη τσιμεντόστρωση της πλατείας και ΠΛΗΡΩΣΑΝ τα εν λόγω υλικά.
 Μερίμνησαν για την αγορά και την τοποθέτηση στην πλατεία των φωτιστικών και, παράλληλα, ΠΛΗΡΩΣΑΝ τα εν λόγω υλικά και, ασφαλώς, και τον ηλεκτρολόγο που τα τοποθέτησε.
 Μερίμνησαν για την αγορά και την μεταφορά της πλάκας από την Ελευθερούπολη Νομού Καβάλας, προκειμένου να γίνει η πλακόστρωση της πλατείας και, παράλληλα, την ΠΛΗΡΩΣΑΝ.
 Μερίμνησαν για την εξεύρεση του ειδικού τεχνίτη της πλακόστρωσης της πλατείας και, ασφαλώς, τον ΠΛΗΡΩΣΑΝ.
 Μερίμνησαν για την κατασκευή των παραδοσιακών βρυσών στην πλατεία και ΠΛΗΡΩΣΑΝ για τη κατασκευή τους κ.λπ.

Οι ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ως προς την κατασκευή του στεγάστρου (κιόσκι) στον άγιο Χαράλαμπο με ανάγκασαν, αρχές Ιανουαρίου του 2015, να στείλω στους συντάκτες και ιδιοκτήτες της εφημερίδας, «Λαϊστινά Νέα» την ακόλουθη επιστολή, την οποία και ζήτησα να δημοσιευθεί προς αποκατάσταση της αλήθειας:

Το νέο κιόσκι … η «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ» … και άλλα τινά
ή … «Ας μιλήσουμε λίγο και για μας»

Εισαγωγικά θα ήθελα να ενημερώσω τους αναγνώστες της εφημερίδας «Λαϊστινά Νέ-α» πως σταμάτησα να αρθρογραφώ σ’ αυτήν, όταν απαντητικό κείμενό μου στα όσα σε βάρος ημών των Λαϊστινών ανέφερε σε δύο επιστολές ο ορειβάτης και με ενεργό συμμε-τοχή σε Ορειβατικούς Συλλόγους Κ. Τσίπηρας, και ως εκ τούτου, εμπνευστής και πρω-τεργάτης στην ίδρυση του Ορειβατικού Συλλόγου Λάϊστας, περικόπηκε λογοκρινόμενο από τους εκδότες της. Η εν λόγω ενέργειά τους, σε περίοδο Δημοκρατίας, συνιστά ΜΕ-ΓΙΣΤΗ προσβολή στο πρόσωπο Καθηγητή Πανεπιστημίου και ενεργού πατριώτη στα δρώμενα της Λάϊστας. Τότε, ασφαλώς, με την παρότρυνση και άλλων πατριωτών, αποφάσισα και δημιούργησα την ιστοσελίδα Laista 1. wordpress. com, στην οποία μπορεί ο καθένας, εκτός των άλλων, να γνωρίσει την ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΗ δράση μου, μέσω του Μορφωτικού Συλλόγου, και όχι μόνο, από το 1977 μέχρι σήμερα. Βέβαια, κάποιος μα-καρίτης πλέον πατριώτης, μετά την ίδρυση του Ορειβατικού Συλλόγου και στην αρχή της δραστηριοποίησής του, είπε: «Ο Μορφωτικός Σύλλογος πέθανε, και μαζί με αυτόν και η δράση του Κογκούλη». Μάλλον έκανε λάθος. Βέβαια, «πάντα (τα ανθρώπινα είναι) σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα..».
Δυστυχώς, τα αναγραφόμενα στην εφημερίδα για το κιόσκι στον άγιο Χαράλαμπο (αρ. φύλ. 64, σ. 12 και αρ. φύλ. 65, σελ.23), στον οποίο, μέσω του Μορφωτικού Συλ-λόγου και πάντοτε με την άδεια της Εκκλησίας, δραστηριοποιούμαι για πάνω από τριάντα χρόνια, παραδίδοντας, εκτός των άλλων, στις επόμενες γενιές ένα μνημείο-στολίδι, το παρεκκλήσι του αγίου, καθώς και για τη «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ» μου στα «Προεόρτια ανταμώματα» (σελ.29), με υποχρεώνουν, ως ΕΛΛΗΝΑ πολίτη και λαϊ-στινό, για ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της αλήθειας και ΑΡΣΗ της προσβολής στο πρόσωπό μου, να ΖΗΤΗΣΩ από την εφημερίδα «Λαϊστινά Νέα» να φιλοξενήσει, ασφαλώς ΧΩ-ΡΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ και λογοκρισία, το παρόν κείμενο (ας αφαιρεθούν κάποιες ολοσέ-λιδες φωτογραφίες).
 Μπροστά από πάνω από είκοσι πέντε (25) χρόνια αποφάσισα να κατασκευάσω κιόσκι στον άγιο Χαράλαμπο. Κατασκευαστής του υπήρξε ο μακαριστός πατριώ-της, ο αλησμόνητος νέος, Βασίλης Σγούρος. Το κιόσκι άντεξε όλα αυτά τα χρό-νια.
 Τον Αύγουστο του 2013 συνεννοήθηκα με τον πατριώτη Γ. Φείδα για την κατα-σκευή στη μνήμη του αξέχαστου Βασίλη ενός νέου κιόσκι. Του έδωσα τότε και προκαταβολή. Η κατασκευή του κόστισε δύο χιλιάδες τριακόσια πενήντα (2.350) ευρώ.
 Και ενώ ο Γ. Φείδας προετοίμαζε την κατασκευή του κιόσκι στα Γιάννενα, στην εφημερίδα «Λαϊστινά Νέα» (αρ. φύλ. 64, σελ.12) βλέπω μια φωτογραφία του χώρου του παλιού κιόσκι με πλακοστρωμένο το υπάρχον τσιμεντένιο παλιό δά-πεδό του και κάτω από αυτήν να γράφονται, μεταξύ των άλλων, τα εξής: «Το κιόσκι στον άγιο Χαράλαμπο έγινε κατά το ήμισυ (!!!)…. Μέχρι αυτό το σημείο οι δαπάνες βάρυναν το ΕΟΣ Λάϊστας. Εναπόκειται πλέον είτε στο Δήμο Ζαγορίου είτε στο Μορφωτικό Σύλλογο να ολοκληρώσει την κατασκευή του». Από τα γραφόμενα στο εν λόγω φύλλο της εφημερίδας αβίαστα προκύπτουν τρία συμπεράσματα:
 Διαπιστώνεται παρέμβαση του Ορειβατικού Συλλόγου σε εκκλησιαστικό χώρο δραστηριοποίησής μου μέσω του Μορφωτικού Συλλόγου.
 Η ακαλαίσθητη πλακόστρωση του τσιμεντένιου δαπέδου του παλιού κιόσκι φαίνεται να κόστισε δύο χιλιάδες τριακόσια πενήντα (2.350) ευρώ!!!, αφού το «κιόσκι στον άγιο Χαράλαμπο έγινε κατά το ήμισυ.. Τα δε έξοδα «μέχρι αυτό το σημείο.. βάρυναν τον ΕΟΣ Λάϊστας».
 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ η απουσία συνεργασίας του Ορειβατικού Συλλόγου όχι μόνο με το Μορφωτικό Σύλλογο, αλλά και με το Δήμο Ζαγορίου.
 Το κιόσκι «στήθηκε» αρχές του καλοκαιριού του 2014 από τον πατριώτη, άριστο τεχνίτη, Γεώργιο Φείδα, ο οποίος, κατά την κατασκευή του, αντιμετώπισε σοβαρότατο πρόβλημα εξαιτίας της πλακόστρωσης, η οποία έπρεπε να γίνει, μετά την υπόλοιπη κατασκευή του κιόσκι. Η εν λόγω κατασκευή αποτελεί όντως ένα κόσμημα.
 Και ενώ αυτή είναι η ιστορία της κατασκευής του καινούργιου κιόσκι, στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας «Λαϊστινά Νέα» (αρ. φύλ. 65, σελ.23), παρουσιάζοντας ο συντάκτης της μια ΜΙΚΡΗ φωτογραφία του κιόσκι, βρισκόμενη κάτω από παλιά φωτογραφία από τη θεία Λειτουργία!!! [μπορώ να το αποδείξω], ξε-χνώντας τα γραφόμενα στο αμέσως προηγούμενο φύλλο (αρ.64, σελ.12), σημειώ-νεται: «Έγινε και το κιόσκι, έργο συνεργασίας των δύο Συλλόγων»!!! ΟΧΙ. Αυτό πάει πολύ…
 Στα σχέδια ολοκλήρωσης του κιόσκι ήταν, ασφαλώς, η πλακόστρωσή του από το ειδικό προς τούτο συνεργείο του Βαγγέλη.
Ως προς τον σχολιασμό της εφημερίδας, που με «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ» σημειώνω:
Στο τέλος της 29ης σελίδας (αρ. φύλλου 65), όπου παρουσιάζεται το «Ζιαφέτι», τα, όπως καλούνται, προεόρτια ανταμώματα «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΜΑΙ», αφού όπως αναφέ-ρεται: «Το γράφαμε και πέρυσι το επαναλαμβάνουμε και τώρα: Ας μην ανησυχούν κά-ποιοι. Τέτοιες ανιδιοτελείς εκδηλώσεις προετοιμάζουν θετικά τον κόσμο για το πανηγύρι [ασφαλώς ΟΧΙ της Παναγίας μας],τον ενώνουν ψυχικά σφυρηλατώντας την ενότητα, τις φιλικές σχέσεις και πάνω απ’ όλα την αίσθηση μιας ενιαίας κοινότητας ανθρώπων χωρίς κοινωνικές διακρίσεις κι αποκλεισμούς», αφού δηλώσω στον συντάκτη του (τον Δ. Τζίμα;) πως αυτό αποτελεί φτηνή δικαιολογία και αποπροσανατολιστική πρόφαση, σημειώνω τα ακόλουθα:
Προσωπικά δεν ΑΝΗΣΥΧΩ για τις «εκδηλώσεις» κάποιων πατριωτών. Απλά τους λέγω πως: «έχει ο καιρός γυρίσματα». Εξάλλου, η «ιάτα αλ Πιπίκου» (αρ. φύλ. 65 σελ. 46), ο παππούς Τάκης «αλ Μπαλάφα» (Δημήτριος Τζίμας -φίλος του πατέρα μου-) και χορεία άλλων, θα έλεγαν πως στη Μεγάλη Παρασκευή της Παναγίας: «Η μεγάλη ποικιλία από μεζέδες, οι πίτες κάθε λογής, τα γλυκά και άλλες λιχουδιές» ΔΕΝ αποτελούν «προσμονή» του Πανηγυριού της, αλλά ενός ξένου προς τις Ελληνορθόδοξες παραδόσεις μας πανηγυριού.
Έτσι, αντέδρασα και όσο ζω φέρω την ηθική υποχρέωση να αντιδρώ στις προσπάθειες κάποιων πατριωτών να εισάγουν στο χωριό ΝΕΑ ήθη και ΝΕΕΣ παραδόσεις. Να καταλύουν ΔΗΜΟΣΙΩΣ τη Μεγάλη Παρασκευή της Παναγίας, ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ημέρα νηστείας για την Εκκλησία (στο σπίτι του ο καθένας ενεργεί με βάση τη συνείδησή του) και να ΕΜΜΕΝΟΥΝ να ξεκινάει το πανηγύρι από τα προεόρτια της γιορτής της Παναγίας, και ΟΧΙ ανήμερα της γιορτής της, όπως παλιά. Εδώ απλά αναφέρω πως ο άγιος Κοσμάς (κήρυξε και στο χωριό μας), συχνότατα ανέφερε στα κηρύγματά του για την αργία της Κυριακής (το ίδιο θα έλεγε και για την Μεγάλη Παρασκευή της Παναγίας μας) πως τα χρήματα που κάποιος κερδίζει την ημέρα αυτή είναι ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΑ.
Αν κάποιοι τόσο πολύ διψούν για γλέντι, ας το κρατήσουν για μια βδομάδα μετά την εορτή της Παναγιάς μας. Σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζω σε όσους αγωνίζονται να τις επιβάλουν και σε όσους συμμετέχουν σε αυτό τα λόγια του Χριστού προς τον μετέπειτα απόστολο των εθνών Παύλο: «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Πρξ. 26,14) [Είναι οδυνηρό να κλοτσάς στα καρφιά]. Τους υπενθυμίζω, επίσης, πως η σωτηρία του Γένους μας πραγματοποιήθηκε στην αγκαλιά της Εκκλησίας και πως εάν δεν υπήρχε η Εκκλησία μας, τώρα θα μιλούσαμε τουρκομογκόλικα, οι δε γυναίκες θα κυκλοφορούσαν με φερετζέ.
Ευτυχώς υπάρχουν και τα αυθόρμητα ανταμώματα, ανήμερα της γιορτής της Παναγίας μας, όπως αυτό που προβάλλεται στο τέλος της 35ης σελίδας από την παρέα Μπέζα, για τα οποία ΜΟΝΟ επαινετικά μπορεί κάποιος να εκφραστεί. Τα ίδια ισχύουν και για τη λαϊκή βραδιά στις 8 Ιουνίου, παραμονή του αγίου Πνεύματος. «Χρόνια πολλά και του χρόνου».
Ο Αύγουστος δεν έχει μόνο μία μέρα, τα προεόρτια της Παναγίας μας, την κατάλυση των οποίων ΔΗΜΟΣΙΩΣ προβάλλουμε από την εφημερίδα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό!!! Έχει τη μέρα της γιορτή της και, μετά τη γιορτή, άλλες δέκα πέντε (15) μέρες. Σε αυτές μπορούν να πραγματοποιούνται ανταμώματα «στη φιλόξενη αυλή της οικίας Τζίμα», έτσι όπως θα την ήθελε, μεταξύ άλλων πολλών, και ο παππούς Τάκης και η ιάτα αλ Πιπίκου,
Εξάλλου, πιστεύω, ότι η ψυχή του πάππουλ Τάκη αναπαύεται με την πατροπαράδοτη «σύναξη» που ο εγγονός του Δημήτρης Τζίμας κάνει ΑΝΗΜΕΡΑ του Πάσχα, για την οποία ΜΟΝΟ επαινετικά λόγια υπάρχουν.
Ασφαλώς οι εν λόγω συνάξεις, ή τα ανταμώματα, οφείλουν να έχουν ως ΣΤΟΧΟ τη γνήσια, ουσιαστική ψυχική σφυρηλάτηση της ενότητας, των άδολων φιλικών σχέ-σεων και πάνω απ’ όλα την αίσθηση μιας ενιαίας κοινότητας ανθρώπων, χωρίς κοι-νωνικές διακρίσεις κι αποκλεισμούς (29η σελ.), όπως τα συναντάμε στα παλιά.
Τέλος, ας συνειδητοποιήσουμε και το γεγονός ότι οι Τζιχαδιστές είναι ante portas (προ των πυλών) της Ευρώπης (βλέπε Γαλλία) και, κατά συνέπεια και της πατρίδος μας… Προσωπικά, εύχομαι, με τέτοιες ενέργειες, κάποιοι να μην αντιμετωπίσουν στη ζωή τους «σημεία», τα οποία θα επιθυμούσαν με κάθε τρόπο να αποφύγουν … «Και του χρόνου»….

Με την ευκαιρία της ανωτέρω παρέμβασής μου για το κιόσκι, με βάση τον τίτλο του αρ. φύλλου 65 της εφημερίδας «Λαϊστινά Νέα», «Ας μιλήσουμε λίγο και για μας», ζητώ από τους εκδότες της να επιτρέψουν να ενημερωθούν οι αναγνώστες της για τα ακόλουθα:
Α. Ως λαϊστινός, δραστηριοποιούμενος ανιδιοτελώς στο χώρο του χωριού (εάν έκανα καλά ή όχι, διαθέτοντας αμέτρητες εργατοώρες για το χωριό, χωρίς, προσωπικό οικονομικό όφελος, η ιστορία θα το κρίνει), ουδέποτε παρενέβην σε ενέργειες πατριωτών. Ενδεικτικά αναφέρομαι στη στάση μου απέναντι στην ίδρυση της «Αδελφότητας Λαϊστινών» στην Αθήνα, αμέσως μετά την έναρξη κατασκευής από τον Μορφωτικό Σύλλογο της πλατείας του χωριού. Το ίδιο συνέβη και όταν με προτροπή μελών άλλων Ορειβατικών Συλλόγων (π.χ. Κ. Τσίπηρα) ιδρύθηκε ο Ορειβατικός Σύλλογος Λάϊστας, έστω και εάν ως ιδρυτές δηλώνονται οι Ν. Τζαμπούρας και Χ. Ποάλας. Για τον Χ. Ποάλα, προκειμένου οι νέοι να έπαιρναν τα ηνία της κοινότητας του χωριού, έδωσα σκληρό αγώνα για να γίνει Πρόεδρός της. Αυτό δε με εμπόδισε, να ζητήσω τη συνεργασία με τον Πρόεδρο Δ. Γρίβα. Την απέρριψε.
Β. Πέρα από τα όσα έργα φρόντισα να γίνουν στο χωριό μέσω του Μορφωτικού Συλλόγου, τον αγώνα μου για την ασφαλτόστρωση του οδικού δικτύου προς το χωριό, τον χαρακτηρισμό ως περιφερειακού του οδικού δικτύου Βωβούσας – Λάϊστας, αναζήτησα τη δωρεά δύο κατοικιών, του Παπαπόστολου και του Μαντζιάρη, προκειμένου ο Σύλλογος να τις μετατρέψει σε ξενώνες, όπως ζήτησα και τη δωρεά του μύλου για ανακαίνισή του και μάλιστα τότε που αυτό ήταν εφικτό, αφού όλος ο εσωτερικός εξοπλισμό του βρισκόταν σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Οι ιδιοκτήτες τους το αρνήθηκαν. Δικαίωμά τους. Έτσι, οι δύο κατοικίες διαλύθηκαν, ενώ στη θέση του παλιού πεσμένου πλέον μύλου με σαπισμένο πλέον τον εσωτερικό εξοπλισμό του, [για μας τότε τους νέους, του μύλου της μάϊας (γιαγιάς) Ντι λα Ράσα], κτίστηκε, μετά από σχετική δωρεά του οικοπέδου, από τις οικογένειες Καπέτση, από τον Ορειβατικό Σύλλογο ένας καινούργιος, ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ του πρώτου. Εάν τότε, με τη δωρεά του μύλου στο Μορφωτικό Σύλλογο, γινόταν και η ανακαίνισή του, κάτι που και οι ιδιοκτήτες του μπορούσαν από μόνοι τους να το κάνουν και να το παραδώσουν καλοσυντηρισμένο στις επόμενες γενιές της Λάϊστας, θα είχαμε ένα ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ, για το χωριό, μνημείο. Τώρα έχουμε το αντίγραφό του. Έτσι θέλησαν, έτσι αποφάσισαν…
Γ. Η στάση μου απέναντι στα έργα του Ορειβατικού Συλλόγου υπήρξε ουδέτερη. Καμιά παρέμβασή μου στην κατασκευή του καταφύγιου στην Αταραχή, ή στην κατασκευή του νέου μύλου, ή ακόμη και στην κατασκευή των τοιχίων κατά μήκος του δρόμου κάτω από το ξενοδοχείο, παρότι το τελευταίο συνδέεται με την προσπάθεια καθαρισμού του ρέματος, η οποία μέχρι τώρα κόστισε πάνω από δύο χιλιάδες ευρώ. Ζήτησα μέρος της πέτρας της οικίας του Περιστέρη για τον άγιο Χαράλαμπο. Υπήρξε άρνηση. Ας έχουν της ευλογία του Αγίου….
Δ. Δεν αντέδρασα, όταν διοργανώσεις, όπως η λαχειοφόρος αγορά (τη θυμάται η Νανά Βασδέκη), η οργάνωση «αγώνα» δρόμου, η έκθεση βιβλίου κ.λπ. έχουν την αρχή τους στον Μορφωτικό Σύλλογο. Οι τελευταίες ξεκίνησαν από τους: Γ. Μέρτζιο και Α. Τσακίρη.
Ε. Δοκίμασα μεγάλη οδύνη, όταν κατά την ανακαίνιση του σχολείου, στο οποίο έμαθα τα πρώτα γράμματα και το οποίο στόλισε το εξώφυλλο πολλών βιβλίων μου, εκατό (100) καρέκλες, επώνυμου εργοστασίου και έξι (6) βιβλιοθήκες ντέξιον που ΜΕΤΕΦΕΡΑ από τη Θεσσαλονίκη ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ από το μπαλκόνι του, καθώς και άλλα έπιπλα που είχε προμηθευτεί από τα Γιάννενα ο πατριώτης μας Γ. Μέρτζιος. Η οδύνη έγινε ακόμη εντονότερη, όταν επί προεδρίας Χρ. Γατσέλου, αφαιρέθηκε η μεγάλη αίθουσα του σχολείου από το Μορφωτικό Σύλλογο και δόθηκε εξολοκλήρου το σχολείο στον Ορειβατικό, ο οποίος και δέχθηκε αυτή την προσφορά. Όμως, πως θα αισθάνονταν τα μέλη του, εάν στη θέση του Ορειβατικού ήταν ο Μορφωτικός Σύλλογος; Λεπτομέρειες…
ΣΤ. Με τα κοινά του χωριού, από τη θέση του κοινοτάρχη, του γραμματέως, του προέδρου κάποιου Συλλόγου κ.ο.κ έχουν ασχοληθεί πολλοί. Ο ιστορικός του μέλλοντος, συγκρίνοντας, ίσως, την ιστορία του με αυτή της Ελλάδος, της οποίας και αποτελεί μικρογραφία, θα καταγράψει και θα αξιολογήσει το έργο τους. Ειδικότερα:
 Θα ζητήσει να δει, εάν τυχόν κάποιοι έμμισθοι άρχοντες της Λάϊστας, έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι, προς ίδιον όφελος ή προς όφελος των οικείων τους.
 Θα μελετήσει, ποιοι έμμισθοι άρχοντες, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, χρέωσαν το χωριό με δάνεια, οδηγώντας το για πολλά χρόνια σε μαρασμό. Κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί το δάνειο για το δρόμο από διασταύρωση Λάϊστας – Βωβούσας προς άγιο Χαράλαμπο και Παλαιοχώρι. Εάν η δικτατορία δεν το διέγραφε, το χωριό θα έμενε ακόμη χρεωμένο, αφού, όπως λέγεται σήμερα για το δάνειο της Ελλάδος, το εν λόγω δάνειο δεν ήταν βιώσιμο…
 Θα διερευνήσει εάν κάποιοι, έμμισθοι άρχοντες της πλούσιας κοινότητας, της Λάϊστας, ενδιαφέρθηκαν για ορφανά και γενικότερα φτωχά παιδιά του χωριού που δεν είχαν «που την κεφαλήν κλίνη», ή για ανήμπορους ηλικιωμένους.
 Θα εξετάσει εάν έμμισθοι άρχοντες της πλούσιας κοινότητας, της Λάϊστας, έγιναν αιτία, λόγω της αδιαφορίας τους, και όχι μόνο, να αποδυναμωθεί το χωριό από το ανθρώπινο δυναμικό και μάλιστα μετά τη Γερμανική κατοχή, η οποία για το χωριό στοίχισε, εκτός από τους θανάτους, και το κάψιμο, κατά τον λεπτομερή υπολογισμό του πατριώτη Γιώργου Μέμου 198 οικιών και τον αδελφοκτόνο πόλεμο, κατά τον οποίο, εκτός από τους θανάτους λαϊστινών, έχουμε και το κάψιμο άλλων 19 οικιών.
 Θα ζητήσει να μάθει, εάν έμμισθοι άρχοντες της πλούσιας κοινότητας, της Λάϊστας, ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ για το γεγονός ότι η άσφαλτος στη Λάϊστα ήλθε τον 21ο ΑΙΩΝΑ και συγκεκριμένα το 2005, ενώ, σε αντίθεση με άλλα χωριά του Ζαγορίου, το χωριό μας στην εσωτερική εικόνα του παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. Και επειδή κάποιοι μπορεί να προβάλουν το έργο της τσιμεντόστρωσης των δρόμων, γνωρίζω στους αναγνώστες πως και εδώ η τσιμεντόστρωση των δρόμων υπήρξε επιλεκτική. Πέρα από το γεγονός ότι, στο όνομα του παράνομου κέρδους, οι πρώτες φάσεις της τσιμεντόστρωσης των δρόμων, εξαιτίας της μη κανονικής αναλογίας αμμοχάλικου και τσιμέντου υπέστησαν καταστροφές (τις κάλυψε η ά-σφαλτος και κάποιες τις επισκεύασαν…), προσωπικά ανήκω σε αυτούς που η τσιμεντόστρωση σταμάτησε εξήντα μέτρα μπροστά από την εξώπορτα του σπιτιού μου. Αποτελεί το «ευχαριστώ» ΟΛΩΝ των έμμισθων αρχόντων για τις προσφορές μου στο χωριό… Ίσως τώρα που στη γειτονιά κτίστηκαν και κάποια άλλα σπίτια κάτι μπορεί να γίνει….
Και κάποιες σκέψεις που αφορούν στη συμμετοχή νέων μας σε διεθνείς οργανώσεις.
Αγαπητέ Κώστα, Μελέτησα με προσοχή τα γραφόμενά σου σε δύο σελίδες (18-19) για τη συμμετοχή λαϊστινών νέων σε διεθνείς οργανώσεις, καθώς και τις ρητορικές ερωτήσεις σου και την προτροπή σου κάποιοι να καλύψουν τα κενά της πολιτείας γύρω από την πληροφόρηση των νέων για την ιδιοπροσωπία ημών των βλαχόφωνων Ελλήνων. Ζώντας στην εποχή της πληροφόρησης, ο κάθε νέος μπορεί να το επιδιώξει με τη μεγαλύτερη ευκολία. Αρκεί να φροντίσει να μπορεί να διακρίνει τη γνήσια πληροφόρηση από την παραπληροφόρηση.
Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία δεν έχουμε αντίρρηση να συμμετέχουν οι λαϊστινοί νέοι σε διεθνείς οργανώσεις. Αντίθετα, κάτι τέτοιο μας γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια. Όμως, το πρόβλημα σχετίζεται, εάν οι εν λόγω διεθνείς οργανώσεις είναι πολιτικά ανεπηρέαστες.
Συγκεκριμένα, ποτέ εμείς οι βλαχόφωνοι Έλληνες δεν ενοχλήσαμε κάποιον λαό. Αντίθετα οι βλαχόφωνοι μεγάλοι ευεργέτες δεν περιόρισαν τη μεγάλη τους προσφορά στον ελλαδικό χώρο. Έργα τους συναντά κάποιος σε πολλές άλλες χώρες. Όμως, όπως συμβαίνει με τα Σκόπια, τα οποία επιζητούν την οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας, θεωρώντας τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Αριστοτέλη, τον Φίλιππο κ.λπ. ως Σποπιανούς και όχι Έλληνες, ενώ παράλληλα, επιχειρούν την αλλοίωση της ταυτότητας των διακοσίων τριάντα χιλιάδων (230.000) περίπου βλαχόφωνων Ελλήνων, οι οποίοι ζουν σε αυτό το κράτος, το ίδιο συμβαίνει ακόμη και σήμερα με τους Ρουμάνους.
Δυστυχώς οι σημερινές ηγεσίες των Ρουμάνων αναβιώνουν τη ρουμάνικη προπαγάνδα αναφερόμενη τόσο στους βλαχόφωνους Έλληνες του ελλαδικού χώρου, όσο και ιδιαίτερα σε όσους ζουν στα κράτη των Σκοπίων και της Αλβανίας (Βόρειο Ήπειρο). Προσωπικά ξεκίνησα να παρουσιάζω στην ιστοσελίδα Laista1.wordpress. com ενός μενού που αναφέρεται στο ποιοι είμαστε εμείς οι βλαχόφωνοι Έλληνες. Οι καιροί, Κώστα μου, είναι δύσκολοι. Γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από εσάς τους νέους.
Ιωάννης Β. Κογκούλης
Καθηγητής Πανεπιστημίου

 

Αντί για τη δημοσίευση της επιστολής, το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Λάϊστας μου απέστειλε, μαζί με το καινούργιο τεύχος της εφημερίδας «Λαϊστινά Νέα», το ακόλουθο έγγραφο:

3_19_6
Η σχετική «δημοσίευση – επανόρθωση» αναφορικά με την ανακατασκευή του στεγάστρου (κιόσκι) στην Άγιο Χαράλαμπο, η οποία περιλαμβάνεται στο τεύχος Νο 66 της εφημερίδος «Λαϊστινά Νέα» είναι η εξής:

 

4_19_6

ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ:

 Συνιστούν ΜΕΓΙΣΤΗ προσβολή στο πρόσωπο Καθηγητή Πανεπιστημίου και ενεργού πατριώτη στα δρώμενα της Λάϊστας.
Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη. Τελειώνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω στα μέλη του Δ.Σ. του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Λάϊστας τα λόγια του Χριστού: «ει κακώς ελάλησα μαρτύρησον περί του κακού..» (Ιω.18,23). Είμαι αρκετά μεγάλος, για να φοβηθώ τις μηνύσεις και τις αγωγές τους. Εάν, όμως, συμβεί κάτι τέτοιο, δηλώνω πως:

 Είμαι σε θέση να υπερασπισθώ τον εαυτό μου και να αντιμετωπίσω την κατάσταση με αντιμηνύσεις και ανταγωγές.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία θα κρίνει όλους μας.
Τελειώνοντας, επιθυμώ να σημειώσω πως όσοι εφάρμοσαν το: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», έμειναν στα μέσα και ουδέποτε υλοποίησαν τον σκοπό.

ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ (ΚΙΟΣΚΙ) ΤΟ 1986 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

5_19_6
Το κιόσκι το 1986, κατασκευασμένο
από τον αλησμόνητο πατριώτη Βασίλη Σγούρο

6_19_6

Το κιόσκι σήμερα, κατασκευασμένο από τον άριστο τεχνίτη
πατριώτη Γεώργιο Φείδα

Advertisements